Definicja Apollo

Co to jest APOLLO: wmit. gr. bóg należący do pokolenia ogromnych bóstw olimpijskich, syn Zeusa iLatony, brat Artemidy. Ciężarna Latona, ścigana gniewem zazdrosnej Hery, nigdzie nie mogła znaleźć miejsca na połóg. Jedynie wyspa Delos udzieliła jej schronienia, tam także powiła Latona Artemidę iA. Zeus ofiarował synowi złotą mitrę, lirę irydwan. A. tuż po urodzeniu udał się do państwie Hyperborejczyków, w dalszym ciągu dotarł do Delf, gdzie zabił strzałami smoka Pytona (albo Delfyne), by uczcić swój wyczyn ustanowił igrzyska pytyjskie; zawładnął wyrocznią Temidy ipoświęcił trójnóg, na którym siedziała Pytia iwygłaszała swe przepowiednie. Opiewając to zwycięstwo mieszkańcy Delf po raz pierwszy odśpiewali pean - hymn ku czci A. Przedstawiano go jako mężczyznę pięknego, skorego do romansów zarówno znimfami (kochał Dafne, zKyrene spłodził syna Aristajosa, zniewierną Koronis Asklepiosa), jak ikobietami śmiertelnymi (Kasandra, Marpessa) czy zmłodzieńcami (Hiacynt, Kyparissos). Był patronem muz na Parnasie, połączył się zmuzą Uranią imuzą Talią. A. podwójnie był karany: po raz pierwszy za udział wspisku przeciwko Zeusowi - musiał wraz zPosejdonem służyć królowi Teb Laomedontowi izbudować mury wokół miasta; po raz drugi po zabiciu cyklopów, gdy ośmielił się wystąpić przeciwko Zeusowi - za karę poprzez rok służył jako niewolnik ukróla Admeta. Oczarowany grą Hermesa na lirze iflecie (aulosie), A. odkupił od niego instrumenty. Wg mitu obdarł żywcem ze skóry satyra Marsjasza. A., bóg muzyki ipoezji, zsyłał natchnienie poetom, patronował wróżbiarstwu isztuce lekarskiej, jako świetny wojownik własnymi strzałami przynosił zgon szybką ibezbolesną. Zwierzęta przeznaczone A. to wilk, sarna, łabędź, kania, sęp, kruk, delfin; roślina to drzewo laurowe. Wwojnie trojańskiej (Iliada) opowiedział się po stronie Trojan; za porwanie Chryzejdy, córki jego kapłana, zesłał na Greków zarazę; ochraniał wwalce Parysa; to jego interwencji przypisuje się zgon Achillesa. Od VI w. przed naszą erą rozpoczyna się kult A. jako Heliosa zprzydomkiem Febus (Jaśniejący) istrażnika porządku moralnego. Etapowo staje się bogiem religii orfickiej, obiecującej wiernym zbawienie iżycie wieczne. WRzymie kult A. pojawił się najpierw V w. przed naszą erą izostał połączony zwyrocznią Sybilli zKume. Oktawian August, pierwszy cesarz Rzymu, uznał A.za swego osobistego patrona, w28 r. przed naszą erą wzniósł na Palatynie świątynię boga. WPieśni na stulecie Horacego, śpiewanej w trakcie igrzysk stuletnich w17 r. przed naszą erą, A. iArtemida to bóstwa pośredniczące pomiędzy Jowiszem arzym. ludem